Vakantie Bali.

Vakantie Bali.
Dinsdag 22 oktober  ’s morgens vroeg maakten we eerst Lena en Jesse wakker. Jesse was ’s nachts lekker bij Lena gekropen. Jesse heeft al een tijdje moeite met inslapen. Wat het is? Hij wil het liefst niet alleen, maar bij Lena slapen? Hij wil niet meer in zijn campingbedje slapen, ’s avonds dan ’s middags nog wel, maar vind het nog te veel op een groot bed? We weten het niet, maar het duurt even voordat hij slaapt. Maar als hij eenmaal slaapt, slaapt hij gelukkig wel door. Na ons klaar gemaakt te hebben voor de reis, vertrokken we per taxi naar het vliegveld. Onderweg moest Jesse nog overgeven, waar het gelukkig bij gebleven is.
De rest van de reis is goed gegaan. De vliegreis duurde tweeeneenhalf uur en toen nog drie uur naar Kalibukbuk gereden per taxi. We kwamen aan bij het parkje van drie huisjes waar wij er een van zouden bewonen deze week. Wantilan in Rumah Kita. Een bijzonder Balinees huisje met veel open ruimtes. Een dag ervoor was er nog een Nederlands gezin aangekomen, waar we de rest van de week als enige mee verbleven op het parkje. Lekker rustig, aardige/leuke mensen met een tweeling van vier jaar. Dus leuk voor Lena en Jesse. Dit ging ook heel leuk.
We konden bijna gelijk aanschuiven voor het avondeten in het huisje. Er is iedere dag voor ons gekookt ’s avonds en ook het ontbijt werd verzorgd. Alles werd in het huisje gedaan voor ons. Tafel dekken, vaat, schoonmaak en dat was natuurlijk wel lekker en handig met kinderen.
’s Avonds de eerste avond en nacht in het huisje geslapen, wat toch anders is met een aardig open huis. Alsof je in een tentje lag. Je hoorde alle nacht dierengeluiden. Grappig, alleen de muggen waren minder grappig. Maar daar hadden we wel al op gerekend, dus dat viel dan ook wel weer mee.
Woensdag hebben we een relaxt dagje bij het huisje gehad. Met het andere gezin bij het zwembad gezeten en de kinderen lekker gespeeld. Eind van de middag na Jesse zijn slaapje nog even door het dorpje gelopen. Als we het parkje afliepen bevonden we ons echt tussen de lokale bevolking. Veel rommel. Veel loslopende ‘wilde’ dieren zoals honden, katten, kippen en varkens. Struikelden regelmatig bijna over de offerbakjes die je overal op straat aantreft. Dit zijn van bananenblad gevouwen offerbakjes met daarin onder andere brandend wierook, stukjes brood, rijst en wat bloemen. Dit is om de goden gunstig te stemmen en het onheil af te weren. De kwade geesten worden door deze rituelen op afstand gehouden. Verder veel versierde bamboestokken langs de wegen i.v.m. het feest Galungan/Kuningan dat gaande was. Met Galungan vieren ze de overwinning van het goede op het kwade. Alle goden en voorouders dalen af naar de aarde om dit mee te vieren. Kuningan is de laatste dag van de tiendaagse Galungan-periode. Op deze dag stijgen de goden en geesten van de voorouders weer op naar de hemel. We zagen iedere dag regelmatig konvooien van scooters met daarop mooi geklede mensen die naar de tempel gingen met grote manden van fruit en bloemen. Bali is het enige Indonesische eiland waar de Islam niet of nauwelijks is doorgedrongen. Hier overheerst de hindoeïstische cultuur. Ongeveer 90 procent van de Balinezen is Hindoe, aangepast aan de specifieke Balinese omstandigheden. Je ziet het vooral aan de tempels die overal staan en de processies die we veel gezien hebben.
We zijn ook langs het strand Lovina gelopen, dicht bij het huisje. Een strand met donkergekleurd zand van vulkanische oorsprong.
Donderdag zijn we met een taxi en chauffeur een dag rond gaan rijden. We hebben de waterval van Munduk en de GitGitwaterval gezien. We hebben de twinlake; Tamblingan en Buyan lake gezien. We hebben een koffieplantage bezocht en hebben een interessante rondleiding gehad. En we hebben de Pura Ulun Danu Bratan bezocht. Een hindoeïstische tempel bij het Bratan-meer. Op weg hier naar toe ook andere mooie dingen gezien.
Vrijdagochtend zijn we om half acht ’s morgens in Lovina met een bootje en de eigenaar hiervan de zee opgegaan om dolfijnen te spotten. Dit is eigenlijk al om zes uur ’s morgens en dit vonden wij best vroeg! Ook leek het ons niks om met nog honderd toeristen tegelijk het water op te gaan. Half acht kon ook, maar het risico zou zijn dat je geen dolfijnen zou zien. Risico genomen en gelukkig maar. Met nog maar twee andere bootjes dobberden we rond acht uur op zee en wisten we niet welke kant we op moesten kijken zoveel dolfijnen en zo mooi! Jesse heeft het er nog over op zijn manier!
Ondertussen ook nog op Tonijn gevist door de eigenaar van het bootje, met als resultaat een mooie tonijn. Johan heeft ook nog een poging gewaagd, maar helaas. Weer eenmaal het bootje op het droge, terug naar het huisje en even gerust en gegeten. ’s Middags zijn we naar de hot spring Air Panas in Banjar geweest. Dit zijn vulkanische warmwaterbronnen midden in de jungle. Het is zwavelhoudend, waardoor het goed zou zijn voor de huid en voor mensen met reuma.
Zaterdag hebben we een rustig dagje in en rondom het huisje gehad, omdat ik de nacht van vrijdag op zaterdag om vier uur ’s morgens de vulkaanberg Batur heb beklommen en daar de zonsopgang heb kunnen bewonderen. Erg mooi! We vertrokken om vier uur met een groep en twee gidsen en waren rond 6 uur op de berg. Was nog best pittig, maar zeker de moeite waard! Daar een tijd gezeten, rondgelopen en ontbeten. En weer terug naar beneden wandelen in de best wel al weer brandende zon. Maar dit ging wel gemakkelijker dan naar boven.
Op de terugweg naar het huisje ben ik nog even naar Singaraja geweest. Het is een van de weinige plaatsen op Bali waar nog de resten van de Nederlands-Indische tijd te zien zijn.
Eenmaal terug bij het huisje een lekkere Balinese massage ondergaan. We hebben dit wel een paar keer gedaan, wat goed beviel.
Zondag zijn we weer een dagje met taxi en chauffeur op pad geweest. Eerst naar de rijstvelden in Jatiluwih en daar door de rijstvelden gelopen. We krijgen van de taxichauffeurs iedere keer wat informatie waardoor ons het verhaal rondom rijst steeds duidelijker wordt. Rijst groeit in het water en moet steeds onder water blijven tot er geoogst kan worden. Daarom zijn de rijstvelden opgebouwd in terrasvorm, zodat er verschillende niveaus ontstaan en het water van het ene veldje naar het andere stroomt d.m.v. dijkjes en doorgangetjes. Er vinden gemiddeld driejaarlijkse oogsten plaats. Als de modderpoel verandert in een groene akker is het de tijd van onkruid verwijderen en mesten. Als de eerste rijstkorrels tevoorschijn komen, is het een kwestie van vogels verjagen die hier op afkomen wat op allerlei creatieve manieren wordt gedaan. Dan is het tijd voor het afkappen van de rijst gevolgd door het kloppen van de vrouwen om de rijst er uit te slaan. De rijst wordt gedroogd en het stro wordt verbrand. En het hele proces begint weer opnieuw: oude planten worden in de grond getrapt en met de hand worden de nieuwe plantjes weer uitgezet.
We hebben onder de brandende zon in de rijstvelden gestaan en wat is dat heet. De gedachte dat de mensen dagelijks onder de brandende zon moeten werken in de rijstvelden. Respect!
Hierna zijn we naar Ubud gegaan. Een aardig druk stadje, waar we eerst enkele houtsnijwerkplaatsen hebben bezocht. Erg mooi en interessant om te zien en horen. Wat een (kunst)werk! Vooral Johan vond dit erg leuk en wilde toch iedere keer nog een werkplaats in. Het is maar goed dat de ruimte in de koffers niet toereikend was, want anders was Johan los gegaan met het kopen van grote houtsnijwerken e.d.. Daarna ook nog enkele andere winkeltjes ingelopen.
Als afsluiter nog naar Batubulan, een dorpje in de buurt, gereden voor de Balinese Kecak en Fire dance.
Maandag hebben we onze spullen ingepakt en hebben we dag tegen het huisje gezegd. De andere mensen gingen ook deze dag weer verder en hebben we afscheid van genomen. We zijn eerst naar de Pura Tanah Lot gereden. Dit is een Balinese tempel in zee boven op een rots. Door het water moest je naar de tempel lopen. Daar werd je gezegend door de priesters met heilig water waar je je gezicht mee moest wassen, rijst op het voorhoofd en een bloemetje in het haar. We dachten dat dit moest om de tempel in de te kunnen, maar de grote grap was dat je dus helemaal de tempel niet in kon. Dit vonden we wel een beetje jammer. De omgeving van de tempel was erg mooi, waar we nog even rondgelopen hebben. Toen zijn we naar Seminyak doorgereden en ik dacht daar wel een mooi hotel te weten om de laatste nacht te overnachten. Dit was het zeker, maar o zo duur! Ja, Johan is hier altijd wel voor in, af en toe jezelf even goed verwennen. Even met je ogen knipperen bij het betalen en er dan niet meer aan denken en genieten! En ja, dat is voor mij dan weer een moeilijk punt. Maar ik heb mijn best gedaan. We hebben er van genoten. Er was een mooi strand bij het hotel en daar hebben we ons goed vermaakt voordat we echt weer terug naar huis moesten. De terugreis is ook voorspoedig verlopen. Buiten het feit om dat Johan zijn telefoon is kwijt geraakt en dat is dan wel weer een beetje jammer. Maar mocht je hem maar niet te pakken krijgen, dan weet je het nu. Verder proberen heeft ook geen zin, daar we de telefoon denk ik niet meer terug zien. Daarentegen heeft Johan wel eindelijk zijn Leatherman zakmes weer gevonden. Is deze wel eerst zo’n vijf keer door de controles heen gekomen, maar nu net die ene keer toch niet. Bijzonder is het wel, maar we hebben hem weer. Want Johan heeft wel even gevraagd of deze dan alsnog met de ruimbagage mee kon en dit kon gelukkig nog.
Buiten het telefoon akkefietje om hebben we een leuke en mooie week gehad!
Apart om weer te ervaren om op een andere manier dan anders ‘thuis’ te komen van een vakantie. In Singapore i.p.v. Lopik. Voor de kinderen leek het echt thuiskomen, omdat ze helemaal enthousiast reageerden met het binnenrijden van onze wijk, bij het langs rijden langs hun school en het weer thuis komen in huis met hun eigen vertrouwde speelgoed. Dus daar gaan we nu weer mee verder, het ‘thuis’ zijn en alles hieromheen.